Coach, hoezo?

Een coach of begeleider houdt zich bezig met de coaching van een persoon of groep.

Dit is een officiële definitie van mijn beroep. Dus zorg ik in mijn dagelijkse werkzaamheden, dat een kandidaat voor zichzelf kan gaan zorgen. Of dat nu is, omdat hij/zij een ander beroep, baan of functie zoekt. Of zichzelf aanpakt om weer met frisse energie dagelijks aan het werk te kunnen of te blijven.

In de praktijk gebeurt dat via gesprekken, interventies zoals tests en assessments, analyses en trainingen. Leuk, om te zien hoe mensen groeien en zichzelf op een nieuw niveau presenteren.

Maar…… vandaag was dit anders.

Een kandidaat krijgt de kans om bij een nieuwe werkgever (vanuit een outplacement) een gesprek aan te gaan. Hem aangespoord om meteen te bellen met de nieuwe werkgever en een afspraak te maken. Hij belooft dus ook meteen een CV te mailen.

Omdat we elkaar nog maar net hebben ontmoet, weet ik nog niet veel over hem. Zijn vrouw is erbij (fijn, als een partner ondersteunt). Ook al omdat hij ooit uit Bosnië is gekomen en het Nederlands wel goed beheerst, maar toch niet alle finesses van die lastige Nederlandse taal beheerst.

Nog geen CV, nog geen benul van sollicitatiebrieven. Laat staan van een sollicitatiegesprek. Want hij werkt hier al meer dan 20 jaar.

Dus, coach, gewoon aan de slag! Samen met het echtpaar om tafel. Ik aan de laptop als “typemiep” om een CV in elkaar te zetten. DiGiD aangevraagd. Ja, ook hier weer in de uitvoerende taak. Zijn vrouw en ik schrijven alle gegevens op, briefjes in de tas voor de administratie thuis… We lachen samen wat af. De kandidaat helemaal blij met zijn CV. Zijn vrouw helemaal trots dat we dit met zijn drietjes hebben gedaan.

En ik, die coach, behoorlijk moe, maar oh zo voldaan!

Wat heb ik toch een prachtig beroep!