Van werk naar een nieuwe loopbaan

Ik noem haar Iris. Een half jaar geleden kwam ze bij ons. Haar contract als Jongerenwerker liep af en ze kreeg van haar werkgever de gelegenheid om begeleid te worden.

In eerste instantie zou je dan denken aan een outplacementtraject, een ondersteuning om van werk naar ander werk te gaan. Maar Iris had heel andere vragen, dan hoe je een sollicitatiebrief schrijft en je je voorbereid op een gesprek.

Nee, ze wilde weten of wij haar ook konden helpen met haar vragen, die ze zichzelf al heel wat jaren stelde: Heb ik wel de goede opleiding gekozen? Waarom trek ik er toch altijd na een paar jaar weer op uit? Het lijkt wel of ik nooit rust kan vinden in het werk wat op mijn pad komt….

Ze vertelde over haar middelbare school, haar vervolgopleidingen. Hoe ze van een klein dorp in de Achterhoek, naar de grote stad was verhuisd. Leuk, dat studentenleven. Stages verliepen goed, ze kreeg te maken met het werk, waarin ze verder zou gaan. Of ze toen twijfelde? Dat kon ze zich eigenlijk niet eens meer goed voor de geest halen. Het was nu eenmaal zoals het was.

Wel merkte ze, dat ze na het halen van haar diploma, direct wilde gaan reizen. Avontuur zoeken, andere landen en culturen ontdekken. En ook, nog even niet echt beginnen met het werk dat al op haar zat te wachten…

Na een paar maanden kwam ze, vol verhalen en ervaringen, terug in Nederland. En kon meteen aan haar verdere leven in de sociaal-maatschappelijke dienstverlening aan de slag. Het ging prima. En toch miste ze iets… Na het contract, kon ze in vaste dienst treden… En op dat moment overviel haar opnieuw haar drang naar andere landen, volkeren, reizen dus! Weer pakte ze voor een paar maanden haar koffers en vertrok. Wat vond ze het heerlijk!

Ook deze keer kwam ze terug en snel aan de slag in een nieuwe werkomgeving. De werkgever was enthousiast over haar werk en ideeën. Vooral haar manier van zaken aanpakken, regelen en organiseren viel op. Jongeren konden het goed met haar vinden, ze werden door Iris streng en duidelijk behandeld. Geen zachte handschoenen, geen softe cultuur. Daar hield ze nu eenmaal niet van. Toch kreeg ze weer een onrustig gevoel… Was dit het nu voor de rest van haar leven?

Door reorganisatie zou haar contract niet worden verlengd, hoe jammer haar werkgever dat ook vond. En Iris? Het leek wel of ze zich opgelucht voelde. Misschien maar weer reizen? Of zichzelf maar eens flink aanpakken en keuzes gaan maken? Dat was de start van het traject bij Thaeles.

Aan de hand van verschillende tests, assessments, beroepskeuze en gesprekken, kwam Iris erachter, dat dat regelende vermogen van haar, de behoefte aan structuur en haar aparte manier van creativiteit inzetten om activiteiten anders aan te pakken dan haar collega-jongerenwerkers, juist het beste bij haar paste. Daar wilde ze meer mee gaan doen.

Omdat transportplanners en roosteraars binnen het onderwijs het plannen en regelen in het bloed zit, zijn we samen rond gaan kijken bij bedrijven en scholen in ons netwerk. Ik stelde haar voor aan een voormalig roosteraar van een hogeschool. Het beroepsgericht interview, zoals dat zo mooi heet, bracht haar duidelijkheid over de dagelijkse praktijk van het beroep. Ze werd steeds enthousiaster.

Om de vergelijking te kunnen maken met het bedrijfsleven, draaide ze mee op een logistieke afdeling van een groothandel. Ze zag veel, vond de mannenwereld prima vanwege de no-nonsense manier van communicatie. Toch wilde ze nog met een andere onderwijsroosteraar praten. Een middelbare school (via mijn schoondochter die daar leerkracht is) bood haar de gelegenheid om ook een dag mee te lopen met de dagelijkse gang van zaken. Iris stak erg veel op van deze beroepsbeoefenaar. Hij confronteerde haar met de hectiek, wanneer leerkrachten plotseling afwezig waren en hoe je dan direct in de telefoon moet klimmen om leerlingen een vervanger te bieden. Dat het allemaal niet zo van een leien dakje gaat, kreeg ze wel mee. Hij gaf haar informatie over de opleiding die hij had gevolgd.

En Iris meldde zich meteen bij dit opleidingsinstituut aan. Binnen twee maanden had ze haar diploma. Haar dienstverband als jongerenwerker was net afgelopen. Ze had een leuk afscheid en vertelde jongeren waar ze mee had gewerkt, hoe je goed moet nadenken over je opleiding en je loopbaan goed moet uitstippelen. Een echte ambassadrice dus van ons vak!

Iris heeft 1 maand in de WW gezeten. Een maand na ons afscheid, belde ze op. Ze had op een vacature geschreven waarin werd gevraagd naar een roosteraar van een kleine scholengemeenschap in de Betuwe. Ze was uitgenodigd voor een gesprek en de werkgever was zo onder de indruk van haar enthousiasme en doorzettingsvermogen om zo’n bijzondere verandering mogelijk te maken, dat hij haar een contract aanbood. En ja, Iris was aan een nieuwe carrière begonnen!

Vorige week hebben we met elkaar gebeld. Het was toch niet zo gemakkelijk gegaan, als ze eerst dacht. De eerste weken van haar nieuwe baan, kreeg ze alles voor de kiezen wat je je maar kon voorstellen. Leraren die boos op haar werden, omdat ze niet tevreden waren over hun ureninzet. Leerlingen, die te laat waren geïnformeerd over wijziging van klaslokalen. Roostervrije uren die niet goed waren ingepland. Iris kreeg er slapeloze nachten van…. Maar sinds een paar weken, had ze alles in de vingers. Gewend aan de school, aan haar nieuwe collega’s en het werk.

Iris heeft, zoals ze zelf zegt, geen behoefte meer om lange reizen te maken. Ja, een korte vakantie met haar vriend. Maar dat is het wel. Ze noemt het: geen behoefte meer om te vluchten. Wanneer je op je plek zit, dan hoef je niet meer weg. Dan wil je juist blijven!

Loes Quik

Bekijk alle artikelen uit de nieuwsbrief van april 2014